Priču o persijskom tepihu ne možemo sagledati u ravni običnog tepiha, koji je od svog ranog početka imao pre svega ulogu da štiti od hladnoće, da učini samo mesto za spavanje udobnijim, posebno pastirima i trgovačkim putnicima koji su dane i noći provodili pod otvorenim nebom, da smanji unos spoljne prljavštine, a sa urbanizacijom i da učini sam boravak u prostoriji prijatnim i opuštajućim.
Vremenom, veština izrada tepiha postaje i stvar prepoznavanja vrhunskih tkača, prestiža samih vlasnika tih tepiha, a kao motivi prilikom izrade počinju da se beleže i istorijski događaji. Već u samom uvodu teksta vidimo kako se razlozi za postojanje, a onda i posedovanje tepiha, vremenom polako menjaju, od nužde, potrebe, redovnosti, do statusa.
Podaci koji govore o postojanju tepiha/ćilima dosežu do stare Grčke gde se pominje još u čuvenom Homerovom epu "Ilijada i Odiseja", a za koji se pretpostavlja da je nastao 8 vekova pre Nove ere, znači čitavih 2.800 i više godina.
Prvi pouzdani zapisi o samom persijskom tepihu datiraju iz perioda dinastije Sasanid, koja je kao poslednje predislamsko carstvo, upamćeno kao 2. persijsko carstvo, upravljalo prostorom sa svojim središtem u današnjem Iranu (224–641. g.). Ti zapisi se pre svega mogu naći u kineskim tekstovima, kao što je napravio izvesni kineski putopisac iz VII veka, Huan Tsang, pišući o tehnici izrade i lepoti persijskih tepiha.
Sa osvajanjem Persije od strane Turaka Seldžuka, tokom XI i XII veka, proizvodnja persijskih tepiha se znatno uvećava, to je doba procvata. Tada nastaje i čuveni turski čvor, a koji svoju primenu nalazi i danas u proizvodnji tepiha. Preko Anadolije u Turskoj, proizvodnja, a sa njom i kultura persijskih tepiha, širi se dalje Azijom i to u Turkmenistan, Uzbekistan, Kazahstan, Afganistan i Mongoliju, trajući tako vekovima, sve do današnjih dana.
U Indiju tepisi stižu u vreme dinastije Mogul, XVI vek, gde ubrzo kreiraju i svoje sopstvene šare, tako da danas u tkanju dominiraju svetloplave, nijanse crvene, žute i zelene boje. U Evropu, tepisi stižu preko mletačkih trgovaca najpre do Venecije u XVI veku, a onda i širom kontinenta.
Ako pažljivo pogledate, gore Vam je je prikazana vrlo lepo osmišljena i napravljena karta sa prikazom različitih vrsta dizajna tokom vremena i to po centrima tkanja, u prostoru življenja indo-iranskih naroda.
U daljem tekstu, na posredan način, govorićemo i na temu kako prepoznati persijski tepih.
Ono što pouzdano znamo jeste da je najstariji pronađeni persijski tepih na svetu iz doline reke Pazirik, podno planine Altaj, u današnjem istočnom delu Kazahhstana, zahvatajući delom i nikada do kraja istraženi Sibir.
1949. godine, tim sovjetskih arheologa, na čelu sa Sergej Ivanovič Rudenkom, pronašao je jedinstven primerak tepiha, u duboko zaleđenom stanju. Kažu da su do tepiha došli pukom slučajnošću i to prilikom iskopavanja groba lokalnog plemenskog vođe.
Analiza uzorka tepiha je izvršena 1991. godine u Pol Šerer Institutu iz grada Viligen, Švajcarska (PSI–Paul Scherrer Institut, Villigen). Zaključak istraživanja bio je da tepih potiče iz V veka p.n.e., a tehnika izrade bila je putem čvorova, koja je i danas uveliko u primeni. Razlog očuvanosti leži u načinu bojenja vune, tj. višenedeljnom sušenju, do potpunog spajanja boje sa vunicom.
Upravo to je potvrđeno kroz simulaciju, primenom mikroskopa sa X zračenjem u studiji iz 2021. godine, a koju je izveo naučnik Špet sa svojim timom.
Više o tome u samom radu: Späth, A., Meyer, M., Huthwelker, T., Borca, C. N., Meßlinger, K., Bieber, M., ... & Fink, R. H. (2021). X-ray microscopy reveals the outstanding craftsmanship of Siberian Iron Age textile dyers. Scientific Reports, 11(1), 5141.
Originalan primerak ima dimenzije 200 × 183 cm, sadrži preko 360.000 čvorova i izložen je u čudesnom muzeju Ermitraž, u još lepšem gradu Sankt Petersburg, od milošte zvanog „Venecija na reci Nevi“.
Nastavljamo priču o persijskim tepisima sa jednim, još nezabeleženim, događajem u XXI veku. Naime, svetski poznata aukcijska kuća Sotebi (Sotheby’s) juna 2013. godine dala je saopštenje za javnost da je persijski tepih iz XVII veka, sa zvaničnim nazivom "17th Century Antique Persian Carpet", do tada u vlasništvu galerije Korkaran, iz Vašingtona, prodat u rekordnom iznosu od 33,8 miliona američkih dolara.
Galerija je sam tepih dobila kao poklon, još davne 1926. godine od tadašnjeg senatora iz Montane i uspešnog poslovnog čoveka, Vilijema Klarka. Otud i sam naziv tepiha. Aukcija je trajala svega 10 minuta. Identitet kupca je ostao nepoznat, a svoju ponudu je dao telefonskim putem. U široj javnosti tepih je poznat pod nazivom "Persijski tepih Klark sa sikl motivima lista" (The Clark Sickle-Leaf Persian Carpet). Prava priča kroz vekove o kralju svih tepiha.
Sa tom, konačnom cenom, tepih je postao najskuplji, do sada, izlicitirani umetnički predmet islamske kulture.
Drugi po visini izlicitiranog iznosa do sada je tepih sa zvaničnim nazivom "the Comtesse de Behague Vase Carpet". Pripadala je grofici Martin Pol (Martine Marie Pol). Nakon njene smrti, 1939. godine, tepih je ostao, kao nasleđe, unutar porodice dugi niz godina. Kruži anegdota da je tepih kupljen na jednoj maloj aukciji u Augsburgu, u Austriji, od strane iskusnog međunarodnog posrednika za umetnine, kao i da je upravo to lice dalo tepih na aukciju. Očigledno mu je to bio posao života.
Sam tepih datira iz sredine XVII veka. Iako nije rađen u klasičnom obrascu vaze, taj opis je dobio zbog svoje sličnosti sa drugim tepisima koji su upravo imali takav obrazac prilikom izrade. Tepih je našao mesto i čuvenom Pregledu persijske umetnosti iz 1931. godine, o kom ćemo izneti nešto više detalja u delu priče o gradu Isfahan.
Aukcijska kuca Kristi (Christie) ponudila je 15. aprila 2010. godine nekadašnji tepih grofice od Behaga. Opis, koji je tom prilikom aukcijska kuća dala o stanju tepiha je "izvanredan", kao i da ima nekoliko manjih opravki u središtu tepiha, sa nekoliko blago propadajućih crnih područja nastalih pre svega od metalnih naslaga, a koje su korišćene prilikom bojenja. Bilo je ukupno 7 primljenih ponuda, od kojih čak 6 putem telefona, tj. bez ličnog prisustva ponuđača. Ironija je da je samo jedan od ponuđača bio predstavnik muzeja. Završnica licitiranja je bila vrlo dramatična i vodila se između samo dva ponuđača. Planirana cena prodaje od 400 hiljada dolara, prevazišla je sva očekivanja. Konačna cena bila je neverovatnih 9,4 miliona dolara.
"Vaza" tepih se može opisati kao neka vrsta modela za herati motive. Dimenzije su 339 × 153 cm. Ima 4 uvijena, nazubljena lista koji izviru iz rozeta i palmi, a spojeni su duž vinove loze. Šara se, uz igru boja, tako majstorski izvedena, u velikom obimu ponavlja celom površinom tepiha. Listovi su prikazani u različitim bojama, pa čak, mada ređe, i u crnoj boji i sve to na živopisnoj, plavoj pozadini. Smatra se da je tepih ove šare i boje poreklom iz grada Kerman.
Još jedna, velika aukcija za persijski tepih bila je marta 2009. godine, u Dohi, kada je tzv. "The Pearl Carpet of Baroda", prema saopštenju aukcijske kuće Sotbi, prodat za 5,5 miliona američkih dolara.
Jedinstvenost ovog tepiha leži u tome da je ukrašen sa brojnim biserima iz Persijskog zaliva, te dragim kamenjem kao što su rubin, smaragd, safir, kao i dijamantski potez na tepihu, na neki način može se reći zaliven srebrom.
Izatkan je u Indiji, pre nekih 100 godina, po porudžbini tadašnjeg indijskog maharadže od Barode. Njegova namera je bila plemenita, verska, da se tepih pokloni u svrhu pokrivanja dela groba proroka Muhameda. Smrt je bila brža, tako da je tepih na kraju ostao u vlasništvu porodice.
Ono što je za mnoge bilo iznenađenje jeste da je tepih, sa početnom cenom od 10 miliona američkih dolara, na kraju prodat po ceni koja je niža i to čak 45%. Kažu da jednostavno nije bilo puno ponuda, a i te što su bile, bile su znatno ispod cene. Danas je vlasnik Nacionalni muzej Katara, a popularni naziv tepiha, zbog cele priče, je "Prorokov tepih".
Prorokov persijski tepih od maharadže iz Barode bio je namenjen za prekrivanje groba Muhameda.
Pašmina, vrhunski tepih poreklom iz Indije. U svetu ih danas ima jako malo. Koliko je poznato, svega 8 i to 7 u vlasništvu institucija i jedan u privatnom posedu.
Potiču iz perioda vladavine dinastije Mogul, odnosno za vreme vladara Šah Jahan I (1628–1658), koji od 1630. godine daje i lični doprinos, tražeći prisustvo cvetnih motiva u celokupnoj umetnosti toga doba i to ne samo prilikom izrade odeće i tepiha, već i u brojnim građevinskim poduhvatima, dižući arhitekturu toga doba na vizuelno novi nivo.
Svakako, treba ovde pomenuti i to da je upravo po želji i nalogu ovog vladara izgrađen čuveni dom ljubavi i mauzolej Tadž Mahal.
Karakteristično za persijske tepihe tog područja i tog vremena jeste da su napravljeni od dlake divlje guske, pasmine pašmina, pa otuda i sam naziv. Izuzetno upijajući materijal učinio je da se boje lako i dobro primaju, ćineći vremenom od indijskih majstora za proizvodnju boja pravim umetnicima kolorita i igre sa svetlošću. To je dalje vodilo da se ukrštanjem niti različitih boja dobijali novi tonovi boja.
Oktobra 2022. godine aukcijska kuća Kristi prodala je tepih Pašmina iz 1650. godine, kvadratnog oblika, za 7,3 miliona američkih dolara. Pretpostavka je da je tepih bio skraćen, za sada iz nepoznatog razloga, a dimenzija su mu 2,7 × 2,7 metara.
Indijski tepih Pašmina iz 1650. g. izrađen je po zahtevu vladara Šah Jahan I, čuvenog po gradnji Tadž Mahal mauzoleja.
Od oca nasleđeno bogatstvo, iz duvanske kompanije American Tobacco Company, Doris Djuk (Doris Duke) je kao iskrena i prava žena filantrop vrlo rado ulagala u kulturna bogatstva ovog sveta. Nakon medenog meseca provedenog po državama islama, još uvek opčinjena lepotama njihove kulture, osniva 1937. godine "Doris Duke Foundation for Islamic Art" (DDFIA).
Fondacija i danas postoji, sa stalnom izložbenom postavkom pod nazivom "Shangri La". U islamskom arhitektonskom stilu različitih pravaca, nalazi se na Havajima, Honolulu. Tokom 60 i više godina, sakupila je preko 3.500 umetničkih predmeta. Svo to civilizacijsko bogatstvo je i danas dostupno za posetioce.
Tepih o kome je ovde reč potiče iz perioda dinastije Safavid, tokom vladavine kralja Šah Abaza, kraj XVI i početak XVII veka. Dimenzija su 231 × 170 cm. Doris je tepih kupila 1990. godine od Grejs Rajnej (Grace Rainey-Rogers). Iz kolekcije g-đe Grejs, još na čuvenoj izložbi iz 1931. godine u Londonu, veći broj njenih predmeta je našao mesta, baš kao i ovaj tepih.
Konačno, prodat je 03. juna 2008. godine na aukciji kuće Kristi za izuzetnih 4,4 miliona američkih dolara. Kupac, rezident Long Island, NY, ostao je nepoznat.
Persijski tepih iz grada Isfahan, XVII v. prodat je 2008. g. kao deo lične kolekcije bogate naslednice Doris Duke.
Danas, tepih ručne izrade u kulturi Irana, odnosno islama, a i šire, ima posebnu vrednost koja prevazilazi i umetničke momente, čineći između ostalog i obeležje morala, kulture i lokalnih običaja.
Tako, kada islamski vernik tepih ručne izrade daje nekome na poklon, može se smatrati i da se time ukazuje simbolika kroz strpljivost, preciznost, pažnju i istrajnost u samom radu vrsnih majstora, a koji su vreme svog života nesebično odvojili da bi se napravio baš tako jedinstven, ručno izrađeni tepih.
Brojni su primeri poseta visokih diplomatskih zvanica koji su imali tu priliku da im se ukaže čast i poštovanje darivanjem upravo persijskog tepiha, u državama gde je tepih deo opšte kulture i posebne vrednosti.
Ova vrsta tepiha opravdala je test vremena i pokazala da može trajati vekovima, čuvajući na taj način, ali i prenoseći, kulturu toga doba.
Ručni rad čini da svaki persijski tepih ostavlja lični pečat, bez obzira na slične motive, boje ili tehnike izrade. Vremenom takvi tepisi mogu samo dobijati na vrednosti.
Savremenim rečnikom govoreći – dizajn. Zapravo, mašta ljudi toga doba, običaji u mestu izrade tepiha i ruke samog tkača, prikazani kroz brojne motive, čine tepih još traženijim i vrednijim.
U svom istraživanju uticaja na dizajn persijskih majstora tkanja, mladi Hirbod je u studiji iz 2022. godine tražio vezu između posebno uređenih i kultivisanih parkova vladara Persije sa cvetnim motivima i medaljonima koji su se nalazili na tepisima toga doba.
Studija je pokazala da je jedan od obrazaca za persijske tepihe, poznat kao Chahar-Bagh, a koji u prevodu bukvalno znači „četiri bašte“, prenosio preslikane motive iz takvih bašta na tepihe.
Zaključak je da su forme, oblici, a time i značenja na persijskim tepisima svoje korene upravo imale u uređenim parkovima i baštama, jer su vladari toga doba na taj način hteli da preko tepiha unesu i lepotu svojih parkova u unutrašnji, životni prostor.
Više o tome u samom radu: Norouzianpour, H. (2022). The Reflection of Persian Gardens in Persian Rug Design: A Comparative Study. Acta Via Serica, 7(2), 109–131.
Materijal svakako doprinosi još većoj vrednosti. Svila, probrana vunica i prirodne boje, kao osnovni elementi, čine da su persijski tepisi vredniji u samom startu od tepiha sačinjenog od veštačkih materijala.
A onda dolaze i tačke razlikovanja kao što su delovi persijskog tepiha koji su obogaćeni pozlaćenim materijalima, biserima i dragim kamenjem.
Ručni rad vrhunskih tkalja i tkača iz određenog doba su od odlučujićeg značaja u vrednovanju tepiha. Prepoznati su kao različite škole tkanja. Broj čvorova u tkanju persijskih tepiha, na određenoj površini, uvek je bio posebno na ceni.
A javnost, koja pažljivo prati tržište persijskih tepiha, vrlo lako može prepoznati i potražnju, a time i finansijsku vrednost tepiha iz pojedinih škola tkanja.
Poznata su dva osnovna čvora prilikom tkanja: stariji, asimetrični persijski/sene čvor, koji možemo naći na prostoru nekadašnje Persije, Indije, Kine i Egipta, i noviji simetrični, poznatiji kao turski ili gordijev čvor, koji se još može naći u Turkmenistanu i kurdskim delovima Irana. Tu su i varijante tzv. jufti čvora, koji se obmotava oko četiri, umesto tradicionalno oko dve žice.
Poreklo vlasništva samog tepiha ne sme se zaboraviti – bitno je znati ko su sve, u istorijskom nizu, bili vlasnici istog.
Tepisi, čiji se vremenski tok može pratiti, a posebno veza sa uglednim pojedincima toga doba, ili čak sa događajima odigranim u vreme tkanja, ili oko samog tepiha, čini ih posebnim, a time i vrednijim od drugih tepiha koji to nemaju.
Ovde nije reč samo o materijalnoj, tržišnoj vrednosti, koja svakako ima i svoje mesto, već o vrednosti koju taj tepih nosi za kulturu naroda, odnosno vladara kojem je pripadao.
Autentičnost se ogleda kao obeležje mesta gde se tepih tkao, zatim škole tkanja kojoj pripada, kao i majstora-tkača koji su bili prepoznati u to vreme.
Kada kažemo koji su to gradovi centri za izradu persijskih tepiha svakako treba navesti Tabriz, Kerman, Ravar...
U ovoj školi tkanja prilikom izrade pravi se gustina od 24 čvorova na svakih 7 cm, a ide i do 110 čvorova, što čini sam proces tkanja izuzetno zahtevnim, tražeći veliku veštinu samog tkača.
Motivi koji ga karakterišu su zanimljivo zamršene šare stilizovanog cveća i žbunja, različiti medaljoni, razne figure, scene iz lova, ali i iz istorijskih događaja, a mogu se naći i oblici tako tkani da imaju efekat 3D prikaza.
Tepisi iz Tabriza imaju ogromnu privlačnost zbog poznate tople boje pečene gline, te pastelne žute, kao i nežne, indigo plave boje.
Rade se u netipičnim, velikim dimenzijama, pa se mogu često viđati u hodnicima dvorova plemstva, aristokratije, kao i u diplomatskim predstavništvima. Vrhunac škole tkanja u Tabrizu bio je u periodu od XII do XVI veka.
Persijski tepih iz Tabriza, s početka 20. veka, sa zamršenim šarama cveća i žbunja.
Tkanje sa asimetričnim čvorovima na vunenoj osnovi je glavno obeležje ove vrste tepiha. U punom obimu proizvodnja persijskih tepiha bila je od XV veka, a vrhunac dostiže u XVII veku.
Nadaleko čuveni je primerak Kerman Vase tepih, čija je početna cena 2010. godine bila svega 980 dolara, da bi konačna cena dostigla zapanjujućih 9,4 miliona američkih dolara tokom prodaje u aukcijskoj kući Kristi (Christie).
Pretpostavka je da je tako visoka cena postignuta jer je reč o prvom poznatom primerku sa herati dizajnom, a čija su glavna obeležja male geometrijske figure, uglavnom u obliku romba, ispunjene sitnim cvetovima, okružene listovima i grančicama dekorisanim u punim bojama, i sve to izatkano na vrlo kontrastnoj pozadini plave osnove.
Tipični primerak persijskog tepiha iz škole tkanja grada Kerman sa jako plavom pozadinom.
Veliki broj majstora tkanja je već od XIX veka počeo napuštati grad Kerman, jer je isti bio više puta napadan, pljačkan, pustošen i kao takav samo je nemir unosio stanovnicima.
Vremenom, majstori su u novom gradu, u novim uslovima rada i sa novim zahtevima tadašnjih moćnika izgradili svoj stil.
Taj pravac tkanja uključivao je velike obrasce cveća i koloritni niz boja, da bi se dizajn, već od XX veka, počeo ubrzano pomerati ka evropskim kompozicijama, uključujući pune boje i sa znatno većim jednobojnim poljima.
Ravar, persijski tepih, kao naslednik škole grada Kerman, prima uticaje evropskih kompozicija.
Nejšabur (Neyshabour) je grad koji je u svojim ranim počecima bio prepoznat u široj oblasti pre svega po grnčarstvu. Pretrpeo je više razaranja, a najviše je stradao nakon napada i vladanja Mongola.
Primetna su dva velika perioda izrade tepiha i to do polovine XIV veka, kada su bili jedinstveni po izradi tepiha dužine od 12 m, 18 m, pa čak i od 24 metra, sa 30–40 čvorova na 6,5 cm površine.
Period posle, karakteriše masovnost u proizvodnji i sve veći broj zahteva sa izradom persijskih tepiha po uzoru na one iz gradova Kaša, Nain i Varamin, veoma traženi u to doba. Sve je to neminovno vodilo da se lepota dizajna vremenom razvodnjava, baš kao i kvalitet materijala i korišćenih boja, mada nesporno i dalje sa izuzetnim majstorstvom u izradi.
Persijski tepisi grada Nejšabur jedinstveni su po tome što znaju biti 12, 18, pa i 24 metra dugi.
Mašhad (Mashhad) je drugi grad po veličini u Iranu, čiji zapisi o postojanju idu u daleku prošlost. Posebno mesto u islamskom svetu dobija sa gradnjom hrama Imam Reza, u IX veku, a koji i danas postoji i okuplja svake godine milione hodočasnika.
Sama proizvodnja tepiha intenzivna je u XVI veku. Zahvaljujući svojoj dobroj poziciji na nekadašnjem čuvenom Putu svile, grad i njegovi tkači napreduju ne samo u obimu proizvodnje, već i u dizajnu, kao i unapređenju korišćenih materijala.
Poznati su po tzv. Korasan (Khorassan) obrascu tkanja, a koji sadrži veliki medaljon u središtu, prostrani deo ispunjen bogatim cvetnim motivima i ivice ispunjene listovima palmi i vinove loze.
Korasan stil tkanja persijskog tepiha, poznat kao saber Mashad tepih.
Dobro razvijen stil tkanja persijskih tepiha, gde je više medaljona većeg oblika u središtu tepiha, sa unetim cvetnim motivima, detaljima i svakakođen od luksuznih materijala.
Kod ovog stila tkanja primena bogate palete tamnocrvene boje se često nalazi, kao i plave boje i boje slonove kosti.
Vrednovani su zbog svoje prefinjenosti u izradi, kao i zbog elegantnog izgleda, pa se nalaze u užem izboru i kod savremenih objekata, baš kao i za one koje neguju tradicionalni stil.
Stil grada Kašhan je prilagođen savremenom shvatanju persijskih tepiha.
Grad dostiže svoj vrhunac tokom vladavine Šah Abaza zvanog "Veliki" (1588–1629), iz dinastije Safavid. Grad, koji je napravio i proglasio svojom prestonicom, ispunjen je izuzetnim džamijama, javnim kupatilima, obrazovnim ustanovama, kao i drugim objektima od značaja za razvoj društva i države. U to vreme važio je za jedan od najlepših gradova na svetu.
Obeležja persijskih tepiha iz škole tkanja grada Isfahan su izuzetna izrada, zamršeni krivolinijski obrasci i korišćenje visoko kvalitetnih materijala od svile, uz korišćenje probrane vunice. Imaju čest prikaz medaljona u središtu tepiha, a koji su okruženi privlačnim cvetnim motivima.
"Izvrsna harmonija boja, do sad neviđena na bilo kom persijskom tepihu", bile su reči Artur Ufama (Arthur Upham Pope), kustosa izložbe pod nazivom "Pregled persijske umetnosti", održane u Kraljevskoj akademiji u Londonu, još davne 1931. godine. Već 1938. godine izdao je u 6 tomova i retrospektivu cele izložbe. Sa ove izložbe poznat je svileni Isfahan tepih iz XVII veka, ranije pomenut, a koji je prodat za 4,4 miliona američkih dolara.
Primer persijskog tepiha, stila grada Isfahan, novijeg datuma.
Grad u kome majstori tkanja dele svoje tepihe prema gustini čvorova, a koji mogu biti od 220 hiljada, do čak milion čvorova po m².
Dalje se deli u klase, pa tako postoje tepisi klase 4La, 6La, 9La i 12La. Na prikazanoj slici upravo možete videti tepihe istog dizajna, ali sa razlikom u broju čvorova – levi ima klasu 12La, a desni 6La.
Tradicionalni obrasci ove vrste tepiha imaju medaljon na sredini okružen cvetnim obrascima. Boje se crvenom, plavom ili bež bojom. Posebno fini primerci poznatih persijskih tepiha iz Naina napravljeni su isključivo od svile.
Persijski tepisi grada Nain, sa prikazom dva rada istog dezena, ali različitih brojeva čvorova.
Kom (Ghum), iako među poslednjim od gradova koje navodimo kao najveće centre u izradi persijskih tepiha, treba reći da se tepisi iz grada Kom danas kupuju kao investicija, jer cena istih stalno raste.
Grad Kom je aktivan u proizvodnji tepiha tek nepunih 100 godina. Ali, to je bilo dovoljno da se luksuzni tepisi od svile i vune brzo prepoznaju po svom kvalitetu i da se kao takvi smatraju jednim od najskupljih persijskih tepiha na svetu, uz stalno povećanje obima proizvodnje.
Drvo života i medaljon kao mitovi su često korišćeni u gradu Komu. Boje u pozadini tepiha su tipično crvene, plave ili boje slonovače. U dimenzijama uopšte nisu izdašni, pa se često mogu naći okačeni na zidu kuće.
Persijski tepih iz grada Kom ume biti prava investicija sa protekom vremena.
Savremeni persijski tepisi, poznatiji i kao gaba persijski tepisi, spojili su tradicionalni način tkanja sa jedinstvenim, savremenim dizajnom.
Jedan od autora novijeg datuma je i Razam Arabzadeh, sa prikazom svojih dezena tokom velike persijske konferencije održane u Teheranu, 1992. godine. Konferencija se održava svake 2 godine, pa su i prikazi novih dezena stalno prisutni.
Priču o persijskim tepisima je teško završiti, tako da ćemo se truditi da je sa novim zanimljivostima i informacijama vremenom dodatno obogatimo. Nadamo se da Vam je držalo pažnju i da Vam se svideo prikaz.
Oni koji su sa obe noge stalno u realnosti, sigurno se pitaju: "A kako se zapravo pere persijski tepih?". Pokušali smo, na lak, razumljiv i sažet način, dati neke od odgovora na stranici "Najčešća pitanja". Proverite i sami.
Na samom kraju, imamo zadovoljstvo upoznati Vas da, ako imate potrebu za pranjem Vašeg persijskog tepiha, naš Tepih Servis MILIĆ Beograd Vam može ponuditi 3 vrste pranja:
Pogledajte svakako i sve usluge pranja koje imamo u ponudi.
Vaše je samo da napravite pravi izbor i da nas pozovete.
Bez obzira da li živite u opštini Zemun, Voždovac, Novi Beograd, Zvezdara, ili Savski venac, Stari grad, Vračar, odnosno opština Palilula, Čukarica, Rakovica ili u naselju Dorćol, Bežanijska kosa, Karaburma, Mirijevo, Galenika, Banovo brdo, Medaković, Batajnica, Vojvode Stepe, Belvil, Blokovi, Dedinje, Zemun Polje, Banjica, Altina, Beograd na vodi, ili neko drugo naselje u Beogradu, na pravoj ste adresi za uslugu pranja tepiha.
Sa našim tepih servisom imaćete verovatno najjeftinije pranje persijskog tepiha u Beogradu, uključujući i besplatan prevoz.